بودجه پیشگیری از فاجعه!

بعد از توفان، سیل، زلزله، آتش‌سوزی و سایر بلایای طبیعی و غیرطبیعی، نیروهای امدادی و امکانات مالی در کشور متمرکز می‌شوند تا با سرعت و دقت هر چه بیشتر، خسارات وارده را جبران و به حادثه‌دیدگان کمک نمایند.
به ندرت دیده می‌شود که مسئولان کشور بعد از وقوع حوادث تلخ، اندیشمندان و کارشناسان را دعوت ‌کنند تا برای پیشگیری از اینگونه وقایع، اقدام به برنامه‌ریزی فرهنگی بنمایند!
مشکل اصلی اینجاست! که بودجه‌ها در کشور، سالانه تعیین می‌شود. بیشترین بودجه حوادث غیرمترقبه به جبران عواقب حادثه تخصیص می‌یابد و خدمات بهداشتی، پزشکی، عمرانی و پرداخت‌های نقدی خسارات، معمولاً در اولویت مصوبات می‌باشد.
مسلماً پیشگیری کم هزینه‌تر از درمان است ولی شواهد نشان می‌دهد برای آموزش مردم و فرهنگ‌سازی به منظور پیشگیری از وقوع حوادث تلخ، یا اعتباری معین نشده و یا بودجه تصویبی بسیار ناچیز است.
آموزش از طریق فیلم و کتاب و تیزرهای تلویزیونی از روش‌های موثر بر آموزش عامه مردم می‌باشد و بار مالی و زمانی کمتری نسبت به جبران خسارات در بر خواهد داشت.
البته در سال‌های اخیر شاهد برخی حرکت‌های خوب فرهنگی در جهت آموزش عمومی از سوی ارگان‌هایی نظیر آموزش و پرورش، هلال‌ احمر، صدا و سیما، شرکت گاز و … می‌باشیم. ولی به نظر می‌رسد ضروری است که بیش از پیش به این مقوله پرداخته شود.
اتفاقاتی مانند سیل و زلزله به دلیل داشتن تلفات انسانی جانگداز نیاز به آموزش و فرهنگ‌سازی بیشتری دارند. مخصوصاً که زمان و فصلی مشخص برای این دو بلای طبیعی پیش‌بینی نمی‌شود.
پرواضح است اختصاص بودجه‌های فرهنگی و آموزشی هر منطقه باید متناسب با بلایای طبیعی متداول، جمعیت، وضعیت مسکن، بافت شهری و روستایی، سطح آگاهی ساکنین آنجا باشد و شاید نمایندگان مجلس بهترین کارشناسان در تعیین اینگونه اعتبارات هستند.
با این اوصاف انتظار می‌رود تصمیم‌گیرندگان بویژه نمایندگان مجلس، استانداران، مسئولان محلی، همه و همه میزان اعتبار لازم برای فرهنگ‌سازی و آموزش‌ عمومی در راستای کاهش و پیشگیری از تلفات ناشی از بلایای طبیعی و غیرطبیعی را به کمک کارشناسان محاسبه کرده و هنگام بستن بودجه سالانه سهم مناسبی را برای آن در نظر بگیرند.
فراموش نشود بر ضمه همه مسئولان و تصمیم‌گیرندگان در کشور است که با تمام قوا در مقابل کاهش و یا حذف این اعتبارات ایستادگی نمایند.

همچنین ببینید

زمانه بی‌تو یتیم شد!

سفر به خیر، می‌روی با باد ز دیده، اما نمی‌روی از یاد. عجیب نیست، اگر …