تخصص بهتر است یا تعهد؟!

این روزها شور انتخاباتی سراسر کشور را دربرگرفته است.
مردم ایران خود را برای ۲۹ اردیبهشت‌ آماده‌ می‌کنند تا علاوه بر انتخاب رئیس جمهور، نمایندگان شوراهای اسلامی شهر و روستا را نیز برگزینند و اداره امور شهر یا روستای خود را به آنها واگذارند.
اغلب مردم و صاحبنظران دو ویژگی مهم تخصص و تعهد را از الزامات نمایندگی شوراهای اسلامی می‌دانند.
البته تخصص در رشته‌هایی چون معماری و عمران و شهرسازی برای نمایندگان شورا مناسب می باشد اما مشکلات یک شهر یا روستا به مسائل عمرانی آن محدود نمی‌شود. از این رو لازم است شورا مرکب از افرادی با تخصص‌های گوناگون باشد.
به عبارت دیگر می‌توان نمایندگان شورا را اعضای یک «تیم» دانست که هر یک از اعضای تیم باید تخصصی متفاوت با دیگری داشته باشد. بنابر این علاوه بر متخصصان شهرسازی و معماری،حضور جامعه‌شناسان، روانشناسان، کارشناسان تعلیم و تربیت، کارشناسان امور ورزشی ، کارشناسان بهداشت و … در میان نمایندگان شوراها ضروری است.
آیا می‌توان به هر فرد متخصصی اعتماد کرد؟ اینجاست که «تعهد» به عنوان یک ویژگی اساسی برای نماینده شورا مطرح می‌شود.
بدون شک فردی که تعهد ندارد، فردی که احساس مسئولیت نمی‌کند، فردی که دلسوز مردم نیست نمی‌تواند تخصص خود را در خدمت به شهر یا روستای خود به کار گیرد. و دور از انتظار نیست که چنین فردی در جایگاه
نماینده شورا به جای داشتن دغدغه امور مربوط به شهر و شهروندان به فکر منافع شخصی خود باشد.
انتخاب نمایندگان شورا باید از روی شناخت صورت پذیرد. سوابق کاندیداها را مرور کنیم و ببینیم کدام کاندیدا در مسئولیت‌های قبلی خود با تخصص و تعهد موجب پیشرفت و اصلاح امور شده است.
در این صورت می‌توان امیدوار بود که اتفاقات ناخوشایندی که در دوره‌های قبل به واسطه حضور برخی افراد ناصالح در برخی شوراها پیش آمد، تکرار نمی‌شود.

همچنین ببینید

زمانه بی‌تو یتیم شد!

سفر به خیر، می‌روی با باد ز دیده، اما نمی‌روی از یاد. عجیب نیست، اگر …