قربانی سهل‌انگاری نشویم!

با گذشت سه روز پس از حادثه غم‌انگیز سیل در آذربایجان شرقی و غربی، مردم و رسانه‌ها درباره این فاجعه و ابعاد مختلف آن حرف می‌زنند.
این حادثه چرا اتفاق افتاد؟ آیا نمی‌شد از آن پیشگیری کرد؟ آیا نمی‌شد کاری کرد که خسارات حادثه تا این حد نباشد؟ چه کار باید کرد تا دیگر چنین حوادثی پیش نیاید؟
این پرسش‌ها و ده‌ها پرسش دیگر از این نوع این روزها بر زبان مردم کوچه و بازار جاری است. پرسش‌هایی که مسئولان باید به آنها پاسخ دهند.
بدیهی است که سیل یک حادثه غیرمترقبه طبیعی است و وقوع آن اغلب خارج از کنترل بشر است ولی روشن است که می‌توان با اتخاذ تدابیری از خسارات ناشی از این حادثه غیرمترقبه جلوگیری کرد و یا اینکه آن را به حداقل رساند.
مشاهده تصاویر تهیه شده از حادثه سیل در نقاط مختلف آذربایجان شرقی و غربی حاکی از سهل‌انگاری‌هایی است که در گذشته در ساخت راه‌های شهری و روستایی و خانه‌های مسکونی صورت گرفته است. آیا آسفالتی که در آب متلاشی می‌شود، پلی که با ضربه‌ای فرو می‌ریزد، خانه‌ای که به راحتی تخریب می‌شود، زیرگذر غیراصولی که در بستر رودخانه‌ احداث می‌شود ‌و … نتیجه سهل‌انگاری‌ها نیستند؟
پیش از پاسخگویی به این پرسش‌ها باید به کمک هموطنانی بشتابیم که خانه و کاشانه خود را در این حادثه از دست داده‌اند.
اسکان این آسیب‌دیدگان اولین اقدامی است که باید صورت گیرد و البته این اقدام بدون مشارکت مردم بسیار دشوار است.
در گام دوم باید برای بازسازی خانه‌ها و معابر آسیب‌دیده به سرعت دست به کار شد. در اینجا نیز مشارکت مردم الزامی است. دولت می‌تواند بخشی از امور را خود به دست گیرد و بخشی دیگر را البته با واگذاری تسهیلات لازم به مردم بسپارد.
و بالاخره بعد از آن که خرابی‌ها ترمیم شد، باید به فکر آینده باشیم.
اگر از همین امروز نظارت بر امر ساخت و ساز را جدی نگیریم حتماً در آینده باز هم شاهد چنین حوادثی خواهیم بود.
مسلم است هوشیاری مردم نیز می‌تواند تا حد زیادی از میزان خسارت در این قبیل حوادث بکاهد. اگر مردم در جوار رودخانه‌ها خانه نسازند، اگر در روزهای بارانی در کنار رودخانه‌ها به اتراق و گردش نپردازند و بالاخره اگر پیش‌بینی‌های هواشناسی را جدی بگیرند به یقین با چنین تلفات جانی و مالی سنگینی روبه‌رو نخواهند شد.

همچنین ببینید

زمانه بی‌تو یتیم شد!

سفر به خیر، می‌روی با باد ز دیده، اما نمی‌روی از یاد. عجیب نیست، اگر …