نگاهی گذرا به تراکتورسازی فصل پانزدهم

اگر لیگ برتر این فصل را مرور کنیم به جرات می‌توان اذعان نمود اگر مدیریت تیم تراکتورسازی در اول فصل اندکی در تصمیمات خود دقت می‌کرد، در این فصل تراکتورسازی براحتی می‌توانست قهرمانی را از آن خود کند.
سرویس ورزشی مهدآزادی / وحیدارضی / مدیریت پرطرفدارترین تیم منطقه، در یک تصمیم غلط و احساسی «تونی اولیویرا» را دوباره سکاندار تراکتورسازی نمود، هر چند به گفته اطرافیان و کارشناسان فوتبال، این انتخاب یک پروسه‌ای بود برای تغییرات آینده نزدیک حتی استخدام حمزه یونس و فسخ قرارداد با وی در نیم فصل نیز در راستای این برنامه بود.
اما اگر دقت داشته باشیم، تغییرات از پیش تعیین شده خیلی زود انجام گرفت و تونی، تراکتورسازی را سریع ترک نمود و جانشین وی زودتر از موعد مقرر، اداره امور را به دست گرفت و همان‌طور که انتظار می‌رفت پیش از موعد پیش‌بینی شده بازیکنان مدنظر و دلخواه سرمربی جدید به استخدام باشگاه فوتبال تراکتورسازی درآمدند.
با آمدن سرمربی جدید آرامش بر تیم حکمفرما شد و تقریبا در هر کنفرانس خبری بعد از بازی‌هایی که با برد تراکتورسازی همراه می‌شد، سرمربی تیم به این نکته کلیشه ای اشاره می کرد «ما تیم چند تکه را یکدست کردیم و تمریناتی را که همیشه با دعوا و جنگ بین بازیکنان همراه بود، تبدیل به رفاقت و صمیمیت کرده‌ایم»!
حال باید به این نکته اشاره کرد که تیم در این شرایط خاص اگر دو بازی صبا و سیاه‌جامگان را با برد همراه می‌نمود، الان تیم به طور حتم در کورس قهرمانی می ماند و نیازی نبود که خستگی، تصمیمات داوری و سایر عوامل بهانه‌ای برای نتیجه نگرفتن تیم در این برهه باشد، چون پارسال در عین خالی بودن دست اولیویرا از بابت بازیکن، تیم تونی توانست تا آخرین لحظات در کورس قهرمانی بماند و اگر اتفاقات تلخ بازی معروف با نفت از جمله قضاوت بحث برانگیز داور و شایعات کثیف پایان بازی، نمی‌افتاد، به یقین تراکتورسازی عنوان قهرمانی را از آن خود می‌کرد.
در آن سال تیم را رسول خطیبی بسته بود و همین سرمربی جوان توانست برای اولین بار در طول تاریخ لیگ برتر، تراکتورسازی را قهرمان نیم فصل کند و اختلافات رسول با مدیریت و در ادامه همین اتفاقات، اشتباهات مکرر و وحشتناک دروازه‌بان تیم باعث گردید تا در ادامه تونی جانشین وی شود و با همان بازیکنان تونی توانست تیم را با آن شرایط ویژه نایب قهرمان لیگ کند.
امسال تراکتورسازی توانست به دور بعدی لیگ قهرمانان آسیا برای اولین بار صعود کند و زود هم در مرحله حذفی کنار رفت.
حال این سوال پیش می‌آید که چرا تراکتورسازی به رغم جذب بازیکنان اکثرا ملی‌پوش و سرشناس و پشتیبانی طرفداران پرشمار خود نمی‌تواند قهرمان لیگ برتر شود و این در حالی است که اگر دو بازی تقریبا ساده و راحت با صبا و سیاه‌جامگان با برد همراه می‌شد، امیدواری تراکتور سازی به قهرمانی زیاد می شد. این درست است که هر اتفاقی در فوتبال صادق است ولی همین جزئیات است که باعث می‌شود تیمی قهرمان شود و یا تیمی به لیگ پایین سقوط کند.
لیگ برتر امسال نیز به پایان رسید و طبق روال، خماری قهرمان نشدن تراکتورسازی در کام طرفداران عاشق و بیگناه این تیم محبوب باقی ماند.
در لیگ قهرمانان آسیا نیز با یک برنامه‌ریزی ضعیف از سوی مدیریت و کادر فنی بهترین تیم چند سال اخیر در مقابل حریف نه چندان قدرتمند خود از گردونه رقابت‌ها حذف شد تا آه میلیون‌ها عاشق تراکتور در سراسر کشور به آسمانها بلند شود.
تنها امید اندک تراکتورسازان نیز با قهرمان شدن تیم اصفهانی در جام حذفی برای شرکت در مسابقات آتی لیگ قهرمانان آسیا از بین رفت و سال ۲۰۱۷ تیم فوتبال تراکتورسازی در این لیگ معتبر حضور نخواهد داشت.
با در نظر گرفتن همه جوانب نتیجه می‌گیریم که امسال تراکتورسازی به رغم هزینه زیاد در جذب بازیکنانی نظیر حمزه یونس، رامسی ، نانگ، فرزاد حاتمی، سزار، کاردوسو و کیانی و داشتن مهره‌های سربازی چون اخباری، رفیعی، عشوری، رحمانی و غیره در گرفتن نتیجه کاملا منفی عمل کرده است. اگر به سال‌های گذشته نگاهی عمیق داشته باشیم، به طور یقین به این نقطه می‌رسیم که به هیچ وجه این نوع مدیریت جوابگوی نیازهای باشگاه و طرفداران پرتعداد تراکتورسازی نخواهد بود و تا به امروز نیز وضعیت مدیریت، سرمربی و بازیکنان مشخص نمی‌باشد و از الان واضح است که آینده تیم چگونه خواهد بود!
در این چند سال اخیر نیمکت تراکتورسازان در هر نیم فصل دچار خانه تکانی شده است که نشان از بی‌ثبات بودن مدیریت در این باشگاه را دارد و مدیریت بی‌ثبات این تیم با تصمیمات اجباری و یا احساسی در نیم فصل سرمربی تیم را عوض می‌کند و آخر سر هم این عوض شدن مربی به بهای از دست رفتن هزینه‌های کلان و سهمیه آسیایی تمام شد و تیم متلاشی شده کنونی بی‌پشتوانه ماند ، چون کادر فنی و مدیریت بی‌ثبات باعث می‌شود که از تیم‌های پایه جوانان و امید بازیکنی به بدنه تیم بزرگسالان تزریق نشود.
این تغییرات متداوم باعث می‌گردد اگر در این ده روز تکلیف سرمربی که قرارداد دو ساله دارد، روشن نشود، به همان راحتی که تیم ریشه‌دار ملوان به دسته اول سقوط کرد، خدای نکرده تراکتورسازی هم با نام بزرگش در آخر فصل آتی به همین سرنوشت تلخ دچار شود.
پس لازم است مدیریت ، مسئولین و البته دلسوزان واقعی تیم بزرگ تراکتورسازی هر چه زودتر یک برنامه پنج یا سه ساله را آماده کرده و طبق آن برنامه اهدافشان را پیش ببرند و تکلیف هواداران و خود تیم را روشن و مشخص نمایند و جا دارد نماینده شناخته شده و اصلح طرفداران با همکاری با مدیریت تیم و رساندن حرف دل طرفداران به گوش مسولین ، تیم را این شرایط خطر ناک خارج نمایند.
عباسی در آخرین اظهارات خود خبر از توافق با قلعه‌نوعی را داده بود و تا ده خرداد ماه وضعیت سرمربی را مشخص شده می‌دانست ولی با توجه به وضعیت هیئت مدیره و حرف و حدیث‌های شنیده شده، واضح است که اختلاف سلیقه بزرگی در بین اعضا و مدیریت تیم وجود دارد و اگر هرچه سریع‌تر این وضعیت حل نشود، آینده باشگاه فوتبال تراکتورسازی تبریز تاریک خواهد بود.

همچنین ببینید

تیم ملی فوتبال ایران گام اول را محکم برمی دارد

پس از مدت ها بالاخره تیم ملی ایران و تیم ملی قطر امروز در ورزشگاه آزادی …

یک دیدگاه

  1. سلام .انصافا آقای ارضی ازدلمان گفتی تشکر میکنیم.