جایگزین نمک در یخبندان!

زمستان در راه است. فصلی که در کنار سفیدی و زیبایی‌اش مشکلاتی نیز با خود می‌آورد. مشکلاتی که اقشار آسیب‌پذیر جامعه را بیشتر تهدید می‌کند.
یکی از این مشکلات یخبندان جاده‌ها و خیابان‌هاست. یخبندان عبور و مرور خودروها را در داخل و خارج شهرها مختل می‌کند و سبب بروز تصادفاتی می‌شود که این تصادفات علاوه بر زیان‌های مالی، گاهی خسارت‌های جانی نیز به بار می‌آورند.
افزون بر این، یخبندان معابر، تردد عابران پیاده را نیز با مشکل مواجه می‌کند. زمین خوردن کودکان و سالخوردگان در اثر یخبندان چه بسا به شکستگی دست و پا و صدمات جسمی دیگر منجر می‌شود.
از سال‌های دور پاشیدن نمک روی آسفالت به عنوان راه حل این مشکل مطرح بوده است. معمولا پس از بارش برف، کامیون‌های شهرداری در خیابان‌های شهر به راه می‌افتادند و با ریختن مخلوط شن و نمک روی آسفالت مانع از ایجاد یخبندان می‌شدند.
اخیراً باخبر شدیم که مسئولان شهری تبریز با این عمل مخالفت کرده و با نصب بنرهای بزرگ مضرات نمک برای آسفالت خیابان را برشمرده و همگان را از ریختن آن روی آسفالت معابر منع نموده‌اند.
البته مراقبت از آسفالت معابر عملی پسندیده است اما این عمل، سوالاتی را نیز پیش می‌آورد.
پرسش اول: آیا آسفالت مهم‌تر است یا سلامتی مردم؟ مگر نه اینکه آسفالت و دیگر امکانات زندگی شهری، وسیله‌ای برای آسایش مردم است؟ آیا برآنیم که هدف، یعنی رفاه مردم، را نادیده بگیریم و وسیله را به هدف تبدیل کنیم؟
پرسش دوم: آیا به راستی خرابی آسفالت معابر در تبریز از نمک ناشی می‌شود؟ آیا نمی‌توان گفت «علت» خرابی آسفالت‌ها کیفیت پایین آنهاست و نمک صرفاً «مزید بر علت» است؟
و بالاخره مهمترین سؤالی که مطرح می‌شود این است: اگر نمک را حذف کنیم، چه چیزی را باید جایگزین کنیم؟
بدیهی است که تجربه کشورهای پیشرفته واقع در مناطق نزدیک به قطب که با یخبندان بیشتری در طول سال مواجهند، می‌تواند برای ما مفید واقع شود.