پایان سالی تلخ!

سال ۲۰۱۶ میلادی نیز به پایان رسید و سالی دیگر آغاز شد.
پایان هر سال فرصتی برای مرور حوادث تلخ و شیرینی است که در طول سال اتفاق افتاده است. حال وقتی سال ۲۰۱۶ را مرور می‌کنیم، آنچه می‌بینیم جز تلخی نیست؛ جز تلخی و قتل و غارت و ویرانی.
جنگ در عراق و سوریه و یمن، عملیات تروریستی در ترکیه و آلمان و فرانسه و حوادث مشابه دیگر، همه آن چیزی است که پشت سر می‌بینیم. و آنچه می‌شنویم صدای انفجار بمب‌ها و ویرانی خانه‌ها و گریه کودکان یتیم است.
به راستی چرا جهان به این نقطه رسیده است؟ چرا پیشرفت بشر در عرصه علم و فناوری برای او صلح و آرامش را به ارمغان نیاورده است؟ آیا انسان قرن بیست و یکم سزاوار جهانی امن نیست؟ و آیا می‌توان به آینده امیدوار بود و این دوره را گذرا و موقتی پنداشت؟
به یقین عاملان اصلی این فجایع حکمرانان ستیزه‌جویی هستند که چشم طمع به ثروت‌ سایر کشورهای جهان دوخته‌اند و رویای تسلط بر جهان و دستیابی به منابع ثروت در جهان را در سر می‌پرورانند.
متاسفانه در منطقۀ خاورمیانه حاکمان مزدور همواره کوشیده‌اند تا از رشد آگاهی در میان توده مردم جلوگیری کنند و باورهای خرافی را به نام دین به آنها
بقبولانند. مردمی که با این قبیل باورها زندگی می‌کنند طعمۀ خوبی برای مستکبران هستند زیرا به راحتی تحریک می‌شوند و به نام چیزی که آن را دین می‌پندارند، دست به اسلحه می‌برند.
با وجود آن که تروریست‌ها در ابتدا موفق به نظر می‌رسیدند اما پایداری ملت‌های سوریه و عراق مانع از آن شد که این موج، گسترش بیشتری بیابد و اکنون در آغاز سال ۲۰۱۷ بارقه‌های امید به شکست کامل تروریست‌ها در این دو کشور درخشیدن گرفته است.
زمانی ضربه نهایی بر پیکر تروریست‌ها فرود خواهد آمد که افکار عمومی جهان، دولت‌های غربی را وادار کند از حمایت تروریست‌ها دست بردارند. دولتمردان غربی نیز باید از عملیات تروریستی در کشورهای اروپایی این درس را بگیرند که جهان ناامن، برای خود آنها نیز ناامن خواهد بود. همچنین رسانه‌های عمومی باید در افشای جنایات تروریست‌ها و شناساندن حامیان آنها به مردم بیش از پیش بکوشند.
به امید آن که در سال ۲۰۱۷ جهانی امن‌تر در انتظار جهانیان باشد.

همچنین ببینید

بودجه پیشگیری از فاجعه!

بعد از توفان، سیل، زلزله، آتش‌سوزی و سایر بلایای طبیعی و غیرطبیعی، نیروهای امدادی و …